Reklama
  • Środa, 24 lutego 2016 (08:05)

    Cukrzyca typu 2. Objawy, leczenie, dieta

To najczęściej występujący na świecie typ cukrzycy. Zwana insulinoniezależną (lub dorosłych), polega na tym, że organizm nie potrafi właściwie wykorzystać produkowanej przez trzustkę insuliny. Choroba długo nie daje objawów, a najczęściej wykrywa ją się dopiero, gdy już dochodzi do niebezpiecznych powikłań.

Przyczyny

Do rozwoju cukrzycy typu 2 przyczynia się nadwaga i otyłość (choć szczupli też chorują), wysokie ciśnienie krwi, wysokie stężenie cholesterolu, siedzący tryb życia i brak aktywności fizycznej, czyli czynniki, na które możemy mieć wpływ. Ryzyko zachorowania zwiększa cukrzyca u bliskiego członka rodziny.

Objawy

Pojawia się nadmierne pra gnienie, oddawanie dużej ilości moczu, ogólne osłabienie i częste infekcje układu moczowo-płciowego. Gdy wysoki poziom cukru utrzymuje się długo, masz uczucie suchości w ustach, a pomimo zwiększonego apetytu, po posiłkach czujesz głód.

Reklama

Bywa, że spożywasz dostateczną ilość pożywienia, a niespodziewanie tracisz na wadze. Pogarsza Ci się wzrok, a rany trudno się goją. U części chorych na cukrzycę typu 2 pojawiają się ciemne plamy na skórze, głównie na karku, w okolicy pach i pachwin.

Choć przyczyny tego zjawiska nie zostały dokładnie poznane, może mieć ono związek z odpornością komórek na insulinę.

Leczenie

W leczeniu cukrzycy typu 2 w niektórych przypadkach wystarczy zastosować odpowiednią dietę (zwiększ ilość owoców i warzyw, bo zawierają m.in. flawonidy uznawane za stymulatory produkcji insuliny) oraz ćwiczenia fizyczne.

Diabetycy z nadciśnieniem tętniczym powinni zmniej szyć spożycie soli do 6 gramów na dzień. Ale często konieczne jest przyjmowanie leków. Zazwyczaj zaczyna się od preparatów doustnych, o różnych mechanizmach działania, prowadzących do obniżenia poziomu cukru.

To leki zwiększające wydzielanie insuliny, preparaty poprawiające obwodowe działanie insuliny czy leki pozwalające „oddawać” cukier z moczem.

Najnowsze grupy leków przeciwcukrzycowych to leki inkretynowe, do których należą gliptyny, przyjmowane doustnie i analogi GLP-1, podawane podobnie jak in sulina w iniekcjach podskórnych. Druga grupa to flozyny, również doustne.

Nowoczesne leki inkretynowe, stosowane u chorych z cukrzycą typu 2 pobudzają wydzielanie insuliny, ale w przeciwieństwie do farmaceutyków tradycyjnych, nie powodują niedocukrzeń. Dzieje się tak dlatego, że insulina tworzy się tylko wtedy, gdy zostanie spożyty posiłek.

Leki te działają w jelitach, dlatego niejako „widzą”, że chory zjadł posiłek i dopiero wtedy pobudzają trzustkę do wydzielania insuliny. Mechanizm działania flozyn polega na usuwaniu nadmiaru obecnego we krwi cukru z moczem, obniżając w ten sposób jego stężenie we krwi.

Gdy te leki nie działają, także w leczeniu cukrzycy typu 2 sięga się po insulinę.

Powikłania cukrzycy

Nadmiar glukozy krążącej we krwi uszkadza tkanki, co prowadzi do wielu chorób. Zmiany w naczy niach doprowadzających krew do siatkówki są przyczyną zaburzeń widzenia (soczewka ma trudności z właściwym dostosowaniem ostrości), a nawet utraty wzroku. U cukrzyków zwiększa się ryzyko zaćmy i jaskry.

Diabetycy w więk szym stopniu są narażeni na choroby układu krążenia, takie jak nadciśnienie, miażdżyca, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu. Cukrzycy są bardziej podatni na owrzodzenia skóry, infekcje zgorzelinowe. Uszkodzenie naczyń krwionośnych nerek może doprowadzić do niewydolności tego narządu.

Czasem pojawia się neuropatia cukrzycowa, choroba układu nerwowego. Dochodzi w niej do uszkodzenia nerwów czuciowych i ruchowych, co objawia się mrowieniem, szczególnie w obrębie palców rąk i stóp.

Poważnym powikłaniem jest tzw. stopa cukrzycowa – pogorszenie krążenia krwi w naczyniach kończyn dolnych i stopach może prowadzić do obumarcia tkanek i amputacji kończyny.

Pomocna dieta i ruch

Ważnymi elementami leczenia cukrzycy są dieta i aktywność fizyczna – pozwalają utrzymać cukier na właściwym poziomie. Jednak osoby leczone preparatami insuliny, przed podjęciem ćwiczeń powinny skonsultować się z lekarzem, aby wybrać odpowiedni rodzaj zajęć. A zmienić dietę powinni wszyscy.

Posiłki w diecie cukrzycowej należy jadać w 3-4-godzinnych odstępach. Śniadanie spoży waj najpóźniej do 2 godzin po przebudzeniu, a kolację na 2 godziny przed snem.

Skrupulatnie musisz liczyć kalorie. Wszystkie posiłki osób otyłych mogą mieć razem 1000-1300 kcal, z nadwagą (niepracujące lub lekko pracujące) 1500-1800 kcal, z prawidłową masą ciała (niezbyt ciężko pracujące) 2000-2200 kcal, a osób z niedowagą (ciężko pracujących) 2400-3000 kcal.

Jadłospis powinien się składać w 70-75 procentach z węglowodanów złożonych, w 15-20 procentach z białek i tylko 5-10 procent z tłuszczów. Taka dieta może zredukować zapotrzebowanie na insulinę przy cukrzycy typu 1 o 30-40 procent, a przy cukrzycy typu 2 aż o 75-100 procent!

Ćwicz z głową

Pod wpływem pracy mięśni zwiększa się wydzielanie hormonów, które podwyższają poziom cukru we krwi. U cukrzyków może to doprowadzić do niebezpiecznej hiperglikemii (objawia się m.in. bólem głowy, trudnością z koncentracją i niewyraźnym widzeniem, a nawet śpiączką).

Ale u osób leczonych insuliną, pod wpływem wysiłku, czasami dochodzi do gwałtownego spadku cukru we krwi i wystąpienia hipoglikemii (pojawia ją się wtedy m.in. mdłości, a także pieczenie i mrowienie ust).

Pomimo tych zagrożeń diabetycy powinni się ruszać, bo chorzy, którzy systema tycznie ćwiczą, mogą liczyć, że zmniejszy się u nich zapotrzebowanie na insulinę. Nie mogą jednak rozpoczynać ćwiczeń na własną rękę, ponieważ nie każdy rodzaj treningu jest dla nich dobry (np. wykluczone są ćwiczenia anaerobowe, czyli siłowe).

Gimnastyka diabetyków nie może być zbyt intensywna i długotrwała, bo grozi to gwałtownym spadkiem cukru we krwi. Powinno wystarczyć pół godziny codziennego marszu, jazdy na rowerze, pływania albo tańca.

Tele Tydzień

Zobacz również

Twój komentarz może być pierwszy

Zapoznaj się z Regulaminem
Wypełnienie pól oznaczonych * jest obowiązkowe.